Olaf Lubaszenko

Biografia Olafa Lubaszenki

Dzieciństwo i edukacja

Olaf Sergiusz Linde urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu jako syn pary aktorskiej: Asji Łamtiuginy (1940–2023) i Edwarda Lindego-Lubaszenki (1939–2026). Został ochrzczony w obrządku prawosławnym. Pierwsze osiem lat życia spędził we Wrocławiu; po rozstaniu rodziców zamieszkał z matką w Jeleniej Górze (1975–1976), a następnie w Białymstoku (1976–1978), gdzie matka znalazła zatrudnienie w tamtejszym Teatrze Dramatycznym.

Dostrzeżony na konkursie recytatorskim, w wieku 13 lat zagrał tytułową rolę w serialu „Życie Kamila Kuranta” (1982), a dwa lata później Jarogniewa w „Trzech młynach” (1986) Jerzego Domaradzkiego. W 1986 roku zdał maturę w warszawskim IX LO im. Klementyny Hoffmanowej. Studiował socjologię i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim oraz teologię prawosławną w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, żadnego z kierunków nie ukończył. Dyplom uzyskał w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie, a w 1991 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski.

Kariera aktorska

Na kinowym ekranie zadebiutował rolą Ryśka w obyczajowej „Sonacie marymonckiej” Jerzego Ridana (1987) – w tym samym roku miały premierę jeszcze trzy filmy z jego udziałem: „Bez grzechu”, „Tabu” i „Łuk Erosa”. Za rolę Tomka w „Krótkim filmie o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego (1988) otrzymał nagrodę na festiwalu „Gwiazdy Jutra” w Genewie. Był asystentem reżysera przy czterech częściach „Dekalogu” Kieślowskiego oraz przy „Pierścionku z orłem w koronie” Andrzeja Wajdy (1993), u którego zagrał też epizod zastrzelonego tramwajarza w „Korczaku” (1990).

W latach 90. wystąpił w kilku dramatach Władysława Pasikowskiego: jako dezerter Marcin Kroll w „Krollu” (1991), policjant Krzysztof „Młody” w „Psach” (1992), brat Mata w „Słodko gorzkim” (1996), porucznik Czacki w „Demonach wojny według Goi” (1998) i agent Stanisław Kosiński w „Operacji Samum” (1999). Zagrał też epizod strażnika w Oświęcimiu w oscarowej „Liście Schindlera” Stevena Spielberga (1993). Za tytułową rolę kowala Jury Barana w czesko-słowackim dramacie wojennym „Zabić Sekala” Vladimíra Michálka (1998) otrzymał nagrodę aktorską na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach, a rok później – Orła za najlepszą rolę męską na pierwszej ceremonii Polskich Nagród Filmowych oraz Czeskiego Lwa dla najlepszego aktora.

Teatr

Na scenie zadebiutował w 1991 roku rolą rybaka w „Szalbierzu” Györgya Spiró w reżyserii Tomasza Wiszniewskiego (Teatr Telewizji). W tym samym roku dołączył do obsady musicalu „Metro” Janusza Józefowicza w Teatrze Dramatycznym im. Gustawa Holoubka w Warszawie – najpierw jako Choreograf, a po odejściu Bogusława Lindy przejął po nim rolę Reżysera; przez osiem lat zagrał w około 800 przedstawieniach spektaklu. W latach 1995–1999 wystąpił w dwudziestu spektaklach Teatru Telewizji, między innymi jako markiz Posa w „Don Carlosie” Friedricha Schillera (reż. Laco Adamík, 1995) i w tytułowej roli w „Woyzecku” (1999). Grał gościnnie między innymi w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie („Emigranci”, 1994), Teatrze „13 Muz” w Szczecinie („Jasnowidz”, 1995), na Scenie na Woli im. Tadeusza Łomnickiego w Warszawie („Niektóre gatunki orłów”, 2003), w Teatrze Nowym w Łodzi („Diabli mnie biorą” Marka Rębacza, 2010) i Teatrze STU w Krakowie („Księżyc i magnolie”, 2011). Jako konferansjer i wokalista związał się też z Teatrem Buffo w Warszawie, a w 2022 roku został dyrektorem Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie.

Reżyseria i produkcja filmowa

Reżyserski debiut Lubaszenki to krótkometrażowe filmy z połowy lat 90. na podstawie opowiadań Janusza Andermana, zrealizowane w telewizyjnym cyklu „Literatura polska dla młodzieży”, oraz spektakl „Małgosia” w Teatrze Młodego Widza w Warszawie. Pełnometrażowym debiutem kinowym był ciepło przyjęty film akcji „Sztos” (1997), w którym zagrał też niewielką rolę Mietka – obraz przyniósł mu Srebrny Bilet Stowarzyszenia „Kina Polskie” i był pokazywany na Alexandria International Film Festival w Egipcie. Wyreżyserował także komedie „Chłopaki nie płaczą” (2000), „Poranek kojota” (2001, Złoty Granat w Lubomierzu) i „E=mc²” (2002, Srebrny Granat w Lubomierzu), w której zagrał też główną rolę doktora filozofii Maksa Kądzielskiego. Kolejne jego filmy to „Jest sprawa...” (2002, kinowa wersja serialu „Skarb sekretarza”) oraz „Złoty środek” (2009). W 2011 roku nakręcił „Sztosa 2”, kontynuację swojego debiutu z 1997 roku, ponownie grając Mietka. Jako reżyser teatralny zadebiutował w 2002 roku ciepło przyjętym przez krytyków musicalem „Pięciu braci Moe” w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie, a w latach 2012–2013 wyreżyserował dla Teatru MY dwa spektakle Marcina Szczygielskiego: „Single i remiksy” i „Kochanie na kredyt”. W 2001 roku został członkiem Europejskiej Akademii Filmowej.

Telewizja i dubbing

Popularność wśród szerokiej widowni przyniosły mu role telewizyjne: policjant Stanisław Olbrycht w „Sforze” (2002) i „Fałszerzach – powrocie Sfory” (2007), ratownik medyczny Roman Pyrka w telenoweli „Barwy szczęścia” (2007–2012, TVP2), ksiądz Teofil Błażejczyk w „Blondynce” (2010–2021) oraz prezes OSP Witold Michalak w „Strażakach” (2015–2016). Zagrał też szefa podhalańskiej mafii o pseudonimie „Nerwowy” w komedii „Futro z misia” (2019), a od 2024 roku występuje jako inspektor Ireneusz Gancarz w serialu „Komisarz Alex”. Jako aktor dubbingowy podłożył głos między innymi tytułowemu bohaterowi „Lucky Luke'a” (2004), Ralphowi w „Ralph Demolce” (2012, 2018) i Lando Calrissianowi w grze „Star Wars: Battlefront II” (2017).

Kalendarium kariery

• 1968Urodzony 6 grudnia we Wrocławiu, jako syn aktorów Asji Łamtiuginy i Edwarda Lindego-Lubaszenki.
• 1982Tytułowa rola w serialu „Życie Kamila Kuranta”.
• 1987Debiut kinowy w „Sonacie marymonckiej” Jerzego Ridana.
• 1988Rola Tomka w „Krótkim filmie o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego.
• 1990Epizod w „Korczaku” Andrzeja Wajdy.
• 1991Debiut teatralny w „Szalbierzu” (Teatr Telewizji). Rola w musicalu „Metro” w Teatrze Dramatycznym.
• 1993Epizod w oscarowej „Liście Schindlera” Stevena Spielberga.
• 1997Reżyserski debiut kinowy – film akcji „Sztos”.
• 1998Rola Jury Barana w „Zabić Sekala”. Nagroda aktorska na MFF w Karlowych Warach.
• 1999Orzeł i Czeski Lew za „Zabić Sekala”.
• 2000Reżyseria komedii „Chłopaki nie płaczą”.
• 2001Reżyseria „Poranka kojota”. Członek Europejskiej Akademii Filmowej.
• 2002Reżyserski debiut teatralny – musical „Pięciu braci Moe” w Teatrze Muzycznym Roma. Film „E=mc²”.
• 2007Rola Romana Pyrki w telenoweli „Barwy szczęścia” (do 2012).
• 2011Dyrektor artystyczny Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. Powrót do „Metra” z okazji 20-lecia premiery.
• 2012Premiera „Sztosa 2”, kontynuacji debiutu reżyserskiego.
• 2015Wywiad rzeka „Chłopaki niech płaczą” Pawła Piotrowicza.
• 2019Rola „Nerwowego” w komedii „Futro z misia”.
• 2022Dyrektor Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie.
• 20268 lutego umiera jego ojciec, aktor Edward Linde-Lubaszenko. Od 2024 roku gra w serialu „Komisarz Alex”.

Najważniejsze role teatralne

Filmografia – wybór

Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne i rodzina

Olaf Lubaszenko jest synem pary aktorskiej Asji Łamtiuginy (1940–2023) i Edwarda Lindego-Lubaszenki (1939–2026) – ojciec występował między innymi w reżyserowanych przez syna komediach „Sztos”, „Chłopaki nie płaczą”, „Poranek kojota” i „E=mc²”. Edward Linde-Lubaszenko zmarł 8 lutego 2026 roku w Warszawie. Z czwartego małżeństwa ojca aktor ma przyrodnią siostrę, Beatę Chyczewską. Jego wujem jest reżyser Włodzimierz Herman.

W październiku 1992 roku ożenił się z aktorką i piosenkarką Katarzyną Groniec, z którą ma córkę Mariannę (ur. 1993); małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1995 roku. Od 2006 roku jest związany z Hanną Wawrowską. Jego pasją jest wędkarstwo, jest też kibicem Legii Warszawa, w której trenował jako junior w wieku 13 lat, oraz kapitanem Reprezentacji Artystów Polskich w piłce nożnej. Od dzieciństwa zmaga się z zaburzeniami rytmu serca.

Ciekawostki o Olafie Lubaszence

• Jego prawdziwe nazwisko to Linde – człon „Lubaszenko” ojciec aktora przyjął po sowieckim oficerze, który w 1941 roku pomógł mu i jego matce w Archangielsku.
• Został ochrzczony w obrządku prawosławnym, a jego ojcem chrzestnym był biskup Bazyli (Doroszkiewicz).
• Studiował socjologię, filozofię i teologię prawosławną, ale żadnego z kierunków nie ukończył.
• Przez osiem lat zagrał w około 800 przedstawieniach musicalu „Metro”, przejmując po Bogusławie Lindzie rolę Reżysera w spektaklu.
• W 1998 roku odcisnął dłoń na „Promenadzie Gwiazd” podczas 3. Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach, którego później został dyrektorem artystycznym.
• Jego ojciec, Edward Linde-Lubaszenko, zagrał role w kilku komediach reżyserowanych przez syna.
• Jest bohaterem wywiadu rzeki „Chłopaki niech płaczą” Pawła Piotrowicza (Prószyński i S-ka, 2015).
• Jako dziecko zagrał tytułową rolę w serialu „Życie Kamila Kuranta”, choć na plan trafił dzięki przypadkowemu udziałowi w konkursie recytatorskim.

Olaf Lubaszenko – pytania i odpowiedzi

Zobacz także

• Lista polskich aktorów
• Teatry w Warszawie
• Bogusław Linda
• Marcin Dorociński
• Magdalena Cielecka
• Bohdan Łazuka
• Teatry w Polsce

Źródła

• Olaf Lubaszenko – Wikipedia
  pl.wikipedia.org/wiki/Olaf_Lubaszenko
• Edward Linde-Lubaszenko – Wikipedia (data i miejsce śmierci ojca)
  pl.wikipedia.org/wiki/Edward_Linde-Lubaszenko
• Olaf Lubaszenko – Wikidata
  wikidata.org/wiki/Q1937615
• Olaf Lubaszenko – FilmPolski.pl
  filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=1112387
• Olaf Lubaszenko – Filmweb
  filmweb.pl/person/Olaf.Lubaszenko
• Olaf Lubaszenko – FDB.pl
  fdb.pl/osoba/3443-olaf-lubaszenko
• Zdjęcie: Mariusz Kubik, Wikimedia Commons, licencja CC BY 4.0
  commons.wikimedia.org/wiki/File:2026.03.22._Olaf_Lubaszenko_Photo_Mariusz_Kubik_01.jpg
  creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.pl

Ostatnia aktualizacja: 20.09.2026